To już piąty tom opowiadań Jana Himilsbacha. Zupełnie niespodziewany, wydawało się, że wszystko co kiedykolwiek Jan Himil;sbach napisał zostało już opublikowane. Okazało się, że nie, że po śmierci żony Jana Himilsbacha, Barbary, jednak coś się jeszcze znalazło: w szafie, w kanapie, pod wersalką. Czy Himilsbach nie zdążył tego dopracować, czy nie stworzył pełnego tomu, żeby wysłać go do jakiegoś wydawnictwa? Tego się już nie dowiemy. Ten tom zawiera jednak sporo całkowicie dopracowanych tekstów, i to świetnych. Jan Himilsbach był bowiem człowiekiem, który pisanie traktował śmiertelnie poważnie, a talent - tak ten jego naturszczykowaty - miał niezwykły.
