W swojej ostatniej pracy (jeśli nie liczyć Woli mocy skompilowanej przez jego siostrę z pozostawionych przez autora zapisków), Antychryście, dokonuje Fryderyk Nietzsche radykalnego przewartościowania wszystkich wartości, odrzucić musi zatem dekadentyzm chrześcijaństwa (czy szerzej całej judeochrześcijańskiej tradycji). Nadczłowiek, ba człowiek twórczy, witalny musi wyzbyć się chrześcijańskich zasad deprecjonujących przejawy witalnej energii. Jest w tej krytyce bezlitosny, niezwykle ostry, szczególnie mierzi go chrześcijańskie kapłaństwo reprezentowane przez św. Pawła. Zwykło się w tej pracy autora Tako rzecze Zaratustra doszukiwać wątków antysemickich, łączono tę pracę nawet z duchem faszyzmu. Nic bardziej mylnego. W swej krytyce chrześcijaństwa dąży bowiem – jak pisze Z. Kuderowicz - Nietzsche do odebrania dekadencji i przeciętności roli wyznaczników wartości.
